Ekrandan Önce
Endüstriyel tasarım tarihinin büyük bölümünde, tasarlanan nesne fiziksel ve birincildi. Radyo sesle iletişim kurardı. Sandalye oturma eylemiyle. Tıraş bıçağı keskin kenarıyla. Kullanıcı ve ürün arasındaki ilişki materyaldi — dokunsal, duyusal, ani. Tasarımcının görevi, fiziksel formu en yüksek netlikte ve en düşük sürtünmeyle işlevini yerine getirecek şekilde çözmekti.
Ekran bu ilişkiyi kökten değiştirdi. 1984'te Macintosh ve ardından 2007'de iPhone ile popülerleşen grafiksel kullanıcı arayüzünün kullanıma sunulmasıyla, çoğu ürünün birincil tasarım deneyimi fiziksel ve dokunsal olmaktan ziyade görsel ve dijital hale geldi. Nesne kaldı (eldeki cihaz, masadaki bilgisayar), ancak deneyim yüzeye göç etti: kullanıcının zamanını geçirdiği arayüz.
iPhone'un Tasarım Devrimi
Orijinal iPhone fiziksel olarak dikdörtgen şeklinde bir alüminyum ve cam plakadan ibaretti. Tasarım dehası bu formda değil —ki form kasıtlı olarak minimalist, neredeyse anonimdi— formun barındırdığı ve ortaya çıkardığı arayüzdeydi. Kapasitif dokunmatik ekran, sanal klavye, akışkan kaydırma — bunlar özellik değildi. İnsanların teknolojiyle nasıl etkileşime girdiğine dair yeni bir paradigmeydi. Fiziksel tasarım arayüzün hizmetindeydi. Arayüz ürünün kendisiydi.
Bu tersine dönme —yazılımın donanımın bir yeteneği olmasından ziyade donanımın yazılım için bir çerçeve olması— yeni bir tasarım düşüncesi gerektirdi. Endüstriyel tasarımcının malzeme, biçim, oran ve ağırlık kelimeleri geçerliliğini korudu, ancak artık arayüz tasarımcısının hiyerarşi, ipucu (affordance), hareket ve bilgi mimarisi kelimeleriyle diyalog halindeydi. Bu iki dili tutarlı bir şekilde bütünleştiren ürünler sıra dışıydı. Onları ayrı disiplinler olarak ele alan ürünler ise bariz bir şekilde kafa karıştırıcıydı.
Yeni Disiplin
Günümüzün endüstriyel tasarımcısının her iki boyutta da yetkin olması gerekir: fiziksel nesnenin biçim dili ve barındırdığı ya da etkileşime girdiği dijital arayüz. Bir otomobilin konsol tasarımı artık öncelikle bir yazılım tasarımı problemidir. Bir tıbbi cihazın kullanılabilirliği, fiziksel kontrolleri kadar ekranı tarafından da belirlenir. Akıllı bir ev aletinin başarısı, uygulama uzantısının malzeme formu kadar iyi tasarlanıp tasarlanmadığına bağlıdır.
Bu yakınsama, tek başına fiziksel veya dijital tasarımdan daha zorlu ve daha heyecan verici bir tasarım disiplini yaratıyor. Ürün kültürünün önümüzdeki yirmi yılını şekillendirecek tasarımcılar, fiziksel ve dijital formları eşzamanlı düşünebilen, tasarlanan deneyimin bir bütün olduğunu anlayanlardır; nesne artı arayüz değil, arayüz olarak nesne ve nesne olarak arayüz. Arayüz çağı fiziksel tasarımı önemsiz kılmadı. Onu her zamankinden daha karmaşık ve daha gerekli hale getirdi. #ArayüzTasarımı #UXTasarımı #DijitalÜrünTasarımı #EkranTasarımı
"En derin teknolojiler, ortadan kaybolanlardır. Kendilerini günlük yaşamın dokusuna, ondan ayırt edilemeyene kadar dokurlar."— Mark Weiser, XEROX PARC